Köroğlu; Anadolu, Bolu’da yaşamış Türk halk ozanıdır.
Bolu’nun Dörtdivan ilçesinde dünyaya gelmiştir. Adına yazılmış Köroğlu Destanı da vardır.
Köroğlu (16. yüzyıl) Halk şairlerimiz içerisinde kavganın, özgürlüğün sembolüdür. Doğum, ölüm tarihleri bilinmeyen, bir eski efsane kahramanı olan Köroğlu’nun adını alan bir şairimizdir. Bu şairin, III. Murat zamanında (1574-1595) Osmanlı ordusuyla İran savaşlarına katıldığı (1578-1584) bilinmektedir.

Son araştırmalara göre Köroğlu hakkında ilk doğru bilgi veren Evliya Çelebi Seyâhatnâmesi’nde onun Anadolu’nun kuzeybatı taraflarında eşkıyâlık etmiş, şöhretli bir haydut olduğunu kaydediyor. Diğer yandan Başbakanlık Arşivinde bulunan bâzı vesîkalarda asıl adı Rûşen Ali olan, Köroğlu diye şöhret kazanmış bir Celâlî eşkıyâsının 16. asır sonlarında Bolu taraflarında faaliyette bulunduğu doğrulanmaktadır.

Oktay Rifat 10 Haziran 1914, Trabzon’da dünya’ya gelmiştir.
18 Nisan 1988′de İstanbul da vefat etmiştir. Türk şair, oyun yazarı ve romancı’dır.
Türk Şiir yazarlığının en büyük isimlerinden birisi olarak kabul edilir.

Orhan Veli ve Melih Cevdet’le birlikte Garip Akımı’nın kurucularındandır. 1955 yılından itibaren İkinci Yeni adlı şiir akımına yönlenmiştir. Şiir dışında roman ve oyun türlerinde de çok başarılı eserler vermiştir.

ŞİİRLERİ

Mahzun Tarafım
Benim mahzun bir tarafım vardır.
Bakmayın neşeli olduğuma
Sanki bir başkası içimde
Pişman dünyaya geldiğine
Bağ, bahçe ,deniz kenarı
Güzel manzara faydasız
Ben hazdan bitiyorum
O daima neşesiz

Alışamadım yıllardır.
Bu ikinci varlığıma
Bakmayın neşeli olduğuma
Benim mahzun bir tarafım vardır.

Penceremde
Sen benim penceremde olmasan.
Geçmesen önümdeki sokaktan,
İnan ki bitmişti. Bir toz duman,
Bir atlı dağlara doğru giden.
Ama şimdi bıraktığın yerden
Yeniden başlıyorsun, yeniden

Daha da sıkı tut ellerimi
eller senin öyle tek elle değil
gözler empati kurar yanan yürekte
essah seviler yüreklerdedir
evet öyledir seviler öyledir

sevende sevilende yürek önce gelir
eller eller nasırlı eller uzat ellerini
bu nasırlı elleri ötelersin belki
utanmam saklamam ellerimi
çalışrım çabalarım akar terim

böyle olduğumdan utanmam
o aksa da yüreğim ütülü benim
hem de seni çook seven bir yürek
ilkraslantımda sevebildiğim sensin
n`nolur yüreğimden tut benim

bir şeyler boşanıyor benim içimde
seni görünce ben türlü izâh ettiğim
aşk diyorlar ben hiç aşık olmadım ki
seni bilmem ama aşıkım herhâl
dahası mantıklı aşk varmış diyor kimileri
onlara, aşkı mantı ile karıştırıyorlar derim

1925 yılında, ailesi, Brüksel’e taşındı ve o okudu Université Libre de Bruxelles az sonra , Sorbonne .
1940 yılında seferber sonra Fransız ordusu, Belçika ordusunda savaştı. 1942 yılında ailesiyle birlikte kaçan Manhattan Fransız dergisi düzenlemek oldu, Voix de France . Dünya Savaşı sırasında, ABD Ordusu Ilan ve ABD Vatandaşlık aldı . O, eşi Norma Caplan tanıştı.

Alain Bosquet , doğumlu Anatole Bisk 28 Mart 1919 Odessa , Ukrayna – 8 Mart 1998 , Paris,Fransız bir şair.

Sabahattin Ali, 25 Şubat 1907′de Gümülcine’de doğmuştur.
Babası Ali Sabahattin Bey, bir piyade yüzbaşı’sıydı bu yüzden görev yeri sürekli değişiyordu ve Ali, çocukluk yıllarında çeşitli şehirlerde yaşadı ve çeşitli okullarda okumak zorunda kaldı.

Ortaokulu önce Balıkesir Öğretmen Okulu’nda sonra İstanbul İlköğretmen Okulu’nda okudu ve 1926’da bu okuldan mezun oldu. İlk yazıları 1925’te Balıkesir’de yayınlanan “Irmak” adlı dergide çıktı. Ali, bir süre ilkokul öğretmenliği yaptıktan sonra 1928’de Milli Eğitim Bakanlığı’nca Almanya’ya gönderildi.

Postdam ve Berlin’de öğrenim gördü. 1930’da geri döndü ve Ankara, Aydın ve Konya’daki ortaokullarda Almanca öğretmenliği yaptı. Ayrıca hayalci.net Milli Eğitim Bakanlığı Yayın Müdürlüğü’nde ve Devlet Konservatuarı’nda da çalıştı. İlk öyküsü “Bir Orman Hikayesi” 30 Eylül 1930’da “Resimli Ay”da yayınlandı.

Sabahattin Ali, yaşadığı onca zorluktan ve sürekli olarak izlenmesinden dolayı yurtdışına kaçmak istedi. Yazar, 2 Nisan 1948’de Bulgaristan’a kaçmaya çalışırken, bu kaçış sırasında kendisine yardım etmesi için anlaştığı, Milli Emniyet’le bağlantılı bir kaçakçı olan Ali Ertekin tarafından Bulgaristan sınırında öldürüldü.

İstanbul’un Eyüp semtinde doğdu. Babası halı tüccarı Halil Efendi, Uşak’tan İzmir’e göçmüş varlıklı bir ailedendi. Halit Ziya, o sırada İstanbul’a yerleşmiş olan Halil Efendi ile Behiye Hanım’ın üçüncü çocuğu olarak dünyaya geldi. Mahalle mektebindeki ilk eğitiminin ardından Fatih Askeri Rüştiyesi’ne devam etti. 93 Harbi’nin başlaması ile Halil Efendi’nin işleri bozulunca[1] aile, İzmir’e yerleşti ve Halit Ziya öğrenimini İzmir Rüştiyesi’nde sürdürdü. Ardından İzmir’de Ermeni Katolik rahiplerinin çocukları için kurulmuş yatılı bir okula devam ederek Fransızcasını geliştirdi.

Romanları:Nemide, Bir Ölünün Defteri, Ferdi ve Şürekası, Sefile, Mai ve Siyah, Aşk-ı Memnu, Kırık Hayatlar
Hikayeleri:Bir İzdivacın Tarih-i Muaşakası, Bir Muhtıranın Son Yaprakları, Nakıl, Bu Muydu, Heyhat, Küçük Fıkralar, Bir Yazın Tarihi, Solgun Demet, Bir Şi’r-i Hayal, Sepette Bulunmuş, Bir Hikaye-i Sevda, Hepsinden Acı, Onu Beklerken, Aşka Dairdi, İhtiyar Dost ,Kadın Pençesi, İzmir Hikayesi, Kar Yağarken
Oyunları:Firuzan, Kabus, Fare
Hatıraları:Kırk Yıl, Bir Acı Hikaye, Saray ve Ötesi
Gezi Yazıları:Almanya Mektupları, Alman Hayatı
Denemesi:Sanata Dair
Mensur Şiir: Mezardan Sesler

Babası Trabzon’un ilk şoförlerinden olan Yaşar Miraç, İlkörenim ve lise eğitimlerini bu kentte yaptı. Çalışarak okumak amacıyla yurtdışına gittiyse de 15 ay sonra Türkiye’ye dönerek Dil Tarih Coğrafya Fakültesi, Türk Dili Bölümü’ne girdi ve 1981 yılında bu okuldan mezun oldu.

İlk şiirleri Trabzon’daki yerel gazetelerde yayımlanan Miraç, daha sonra Milliyet Sanat Dergisi, Türk Dili, Sanat Emeği, Yusufçuk, Yazko Edebiyat, Militan gibi ulusal dergilere de şiir gönderdi. Karadeniz folklorüyle işlenmiş şiirinde kendine özgün bir dil kullanan şair, “Yeni Türkü Yayınevi”ni kurarak yönetti. 1983 yılında gittiği Almanya’da Türkçe öğretmenliği yapan şair, 1999 yılında Türkiye’ye döndü. Barış, demokrasi, gurbet, sıla konulu şiirler yazmaktadır.

10 Ocak 1917′de Tokat’ta doğdu, 20 Haziran 1997 tarihinde Ankara’da öldü. Sivas Lisesi’nden mezun oldu. İstanbul Yüksek Öğretmen Okulu Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü bitirdi. Antalya Lisesi’nde, Ankara Devlet Konservatuvarı’nda, Ankara Gazi Lisesi’nde edebiyat öğretmenliği yaptı. Milli Eğitim müfettişi oldu. İsviçre’ye kültür ataşesi ve öğrenci müfettişi olarak atandı. Yurda dönünce Milli Eğitim Bakanlığı Başmüfettişliği ve Kültür müsteşar yardımcılığı görevlerinde bulundu. 1972′de emekliye ayrıldı.

İlk şiir kitabı “Adamın Biri” 1946′da yayınlandı. 1949′da çıkan ikinci kitabı “Rüzgâr”da Orhan Veli şiirine yaklaştığı dikkat çekti. “Atatürk Kurtuluş Savaşı’nda adlı eseri, Nevit Kodallı’nın “Atatürk Oratoryosu”na temel oluşturdu. 1940 sonrasında başlayan şiirimizin yenileşmesi hareketinde kendine özgü bir yeri var. Rahat anlatımı, içtenlik ve duyarlılığıyla ilgi çeken titiz bir şiir işçisi.

Bir gece habersiz bize gel
Merdivenler gıcırdamasın
Öyle yorgunum ki hiç sorma
Sen halimden anlarsın
Sabahlara kadar oturup konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun kanatlarımız
Dokunarak uçalım.

insanlardan buz gibi soğudum,
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın.

Mehmet Akif İnan, 12 Temmuz 1940 Şanlıurfa dünyaya gelmiştir, 6 Ocak 2000 Şanlıurfa’da hayatını kaybetmiş Türk şair, yazar, araştırmacı, öğretmen’dir. 1952 yılında İlkokulu bitirdi. 1958′de Urfa Lisesi’nden Maraş Lisesi’ne sürgün gönderildi.

Aynı yıl bir grup arkadaşıyla Derya Gazetesi’ni çıkardı. Bir yıl sonra Maraş Lisesi’nden mezun oldu ve ilk Konferansını Urfalı Şairler üzerine verdi. Aynı yıl içinde Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümüne kaydoldu. İki sene sonra bıraktı.

Umut Gazeli
Soyundum çileye dönmemecesine
Bilendim ışıktan gözyaşlarıyla
Acılar umudu buldurur bize
Bir zırha büründüm bu çağa karşı
Edeb senin sabır benim derimdir
Askerler üretir sessiz ve derin
Bayrağa dönüşen alnımdır şimdi
Ellerim ağların mahşer makası
Türkümüz dünyayı kardeş bilendir
Gökleri insanın ortak tarlası

Akşam
Yüzünde elleri sonsuz denizin
Gömelim yüreğe dediğim durum
Saçların en derin bir gökyüzüdür
Varamaz ellerin merdivenleri

Her an bir güvercin çırpınır durur
Kalb atışlarında ve gözlerinde
Bir sırdır içinde evler anneler
Çocuklar başında bir yeşil çelenk

Göklerden bir haber gibidir umut
Görünmez bir yerde saklanmış mahcup
Su gibi içtiğin çok zor son on yıl
Sadakat anıtı bir sonbahardır

Duygu ve sabırdan bir deri giydin
Kuşandın demektir ölümsüzlüğü
Bulutlara gömülü sedeften yüzün
Dünyanı kuşatmış destansı hüzün